De spinorhino, ook wel bekend als de ‘drijvende draak’, is een fascinerend wezen dat zich heeft gevestigd in het diepste gedeelte van onze planeet. Het dierenrijk kende nooit zoiets exotische en vreemde voorwerpen zoals dit beestje, waardoor wetenschappers stuk voor stuk onwaarschijnlijke verklaringen probeerden te bedenken om het bestaan ervan te verklaren. Om deze mysterieuze dierensoort een beetje beter te leren kennen, hebben we besloten de Spinorhino grondig uit te onderzoeken.
Een Beschrijving van de Spinorhino
De spinorhino heeft twee soorten kenmerken die het onderscheiden van andere dieren. Enerzijds is dit wezen een combinatie tussen Spinorhino een draak en een slang, met overal op zijn lichaam stekels die hem helpen zich in de natuur te bewegen. Anderzijds heeft hij ook een zeer aparte manier van voortbeweging; deze Spinorhino’s zijn niet geboren om te lopen of te rennen als menselijke wezens doen, maar wel voor hun unieke eigenschap: drijven.
Deze unieke bewegingswijze maakt hem eigenlijk een stuk soepeler dan andere beesten. Ze hebben immers geen benen nodig en kunnen onzichtbaar op de achtergrond zinken, wachtend tot ze weer bovengronds willen komen om hun eten te vinden.
Oorsprong van het dier
Wetenschappers zijn er nog niet uit of deze soort door menselijke handelingen is geschapen of al in vroeger tijden voorkwam op onze planeet. Sommigen menen dat de Spinorhino een stuk ouder zou moeten zijn dan mensen, terwijl anderen beweren dat het dier door menselijk geniale experimenten tot stand is gekomen.
Hoewel er geen absolute zekerheid bestaat over oorsprong en geschiedenis van dit exotische wezen, is er één ding vast: de spinorhino’s hebben niet veel aan te danken aan de huidige mens. Het wordt alweer een tijd geleden dat men de dieren voor het eerst ontdekte.
Karakteristieke kenmerken
Om ons goed in beeld te brengen van deze eigenaardigheid, kunnen we verschillende unieke kenmerken aanduiden. Ten eerste: ze hebben stekels op hun rug waarmee ze een soort camouflage uitvoeren om niet door roofdieren gezien te worden.
Ten tweede is er de onverwachte eigenschap dat men niet lopen, rennen of zwemmen kan zoals dieren in het normale rijk doen; ze dringen zichzelf gewoon onder water met hun stekels en kunnen daarna weer omhoogkomen terwijl iedereen die hen ziet denkt dat dit een beest is.
Tot slot heeft de spinorhino, net als andere dieren in zijn klas, een opvallende manier van communiceren; ze praten immers met elkaar door middel van zoemende geluidjes. De mens kan deze nooit goed verstaan en wordt meestal bang of boos gemaakt door het lawaai dat dit wezen maakt.
Overlevingsstrategie
Door de natuurlijke vijand die bijna altijd de spinorhino’s in een andere gevaarlijke positie brengt, zijn ze wel aan hun lot overgelaten en is er niets anders dan hun fysieke eigenschappen om hen te redden. Zowel stekels als het vermogen zich onder water te bewegen helpen hen bij de uitstoot van een bepaalde chemische substantie wanneer men bedreigd wordt.
Het lijkt wel of ze voor dit soort situaties zitten en niet willen vluchten, maar gewoon wachten op het juiste moment om hun chemische gift af te geven. Als de vijand overleefd heeft na in contact gekomen te zijn met de stof die de spinorhino aanmaakt, kan hij deze natuurlijke giffen waarschijnlijk gebruiken als medicijn.
Eerste schatting van het aantal en hun locatie
Vele wetenschappers hebben er grote moeite mee om een exact antwoord te krijgen over hoeveel spinorhino’s precies in de wildeernis zouden leven. De reden hiervoor is simpelweg dat mensen deze dieren nooit echt kunnen vinden, al dan niet door het felle schreeuwen en zoemende geluiden die ze maken.
Deze eerste vermoedens gingen ervan uit dat de beestjes erg zeldzaam waren. Enkele geïnteresseerden begonnen te speculeren over of er een onbewoonde plek in het dierentuincomplex zou kunnen bestaan voor hen, waar ze veilig en vrij konden leven.
Maar als dit zo was geweest dan had men de beestjes zeker wel gezien door het schreeuwen. Het is echter nooit gedaan om ze een eigen ruimte te geven aangezien er eerst nog veel meer dingen waren die vastgesteld en onderzocht moesten worden.
Eigenschappen van de spinorhino’s
Afhankelijk van hoe het bestudeerd is, lijken verschillende kenmerken ontdekbaar. Deze zijn dan ook allemaal uniek voor dit wezen en maken ze echt te onderscheiden van andere dieren in hun klas die niet kunnen zwemmen.
Ten eerste: als spinorhino’s geslachtsrijp worden krijgen ze een grotere stekel op hun rug zodat anderen deze weten om hen verder te bestuderen. Naast de eigenlijke stekels is er nog steeds het feit dat, net zoals andere beestjes in zijn klas kunnen doen, ze onder water doorzeven en zichzelf zo voor een tijdje ‘verscholen’ zullen hebben.
Ten tweede: alhoewel bijna geen wetenschapper ooit echt de kans heeft gekregen om erbij te zijn bij deze dierensoort terwijl die bezig was met het creëren van hun chemische giffen, is dit proces voor iedere spinorhino heel soepel afgehandeld.
En ten derde: hoewel ze een beetje ‘zoemende geluidjes’ maken zijn deze dieren niet bepaald intelligent als de mens; maar wel kunnen ze best te onderscheiden worden van andere wezens door hun voortdurende uitscheidingen en stekels op hun rug.
Mogelijke onderzoeksmethodes
Omdat dit is een wild soort, zijn er heel wat zaken om rekening mee te houden. Wetenschappers hebben een vorm van schuilplaats nodig waaronder ze de Spinorhino’s kunnen observeren zonder hen ergens te storen.
De eerste stap zou dan het zoeken naar een geschikte locatie voor hun ‘onderzoeksomgeving’. Eén optie is dat men de dieren in het wild, waar ze hun natuurlijk voedsel zouden eten en andere soortgelijke gewoontes hebben. Anderzijds kan ook worden gekozen om hen eerst wel ergens heen te brengen voor later verder onderzoek.
Om nu een redelijk goed resultaat te behalen, is het belangrijk dat er iemand aanwezig is die in staat is om de gegevens tijdig vast te leggen. Daarbij zou men dan ook op moeten letten hoe lang deze wetenschapper meegedraaid moet blijven van hun onderzoek.
Mogelijke bestanden en een conclusie
Na afloop van het eerste, tweede, derde (en nog meer) jaar gebeurt er misschien niets heel bijzonders maar dan zou dit in zekere zin geen groot probleem hoeven te zijn. De resultaten van de onderzoeker vallen immers altijd al wat stroef door de kiezers heen.
Men moet zich niet afvragen of hij een geslaagde is; mensen kijken wel meestal naar de ‘uiterlijke’ zaken die men bereikt bij de uiteindelijke afronding. Maar in dit geval ging het dan om niets meer en niets minder dan opzettelijk het bestaan van deze wilde dieren te erkennen.
In zijn strikte definitie is een spinorhino, zoals door de mensen geïntroduceerd, uiteindelijk niets meer en niets minder dan een dier dat gewoon kan zwemmen.